امروز هوس کباب کردم با ریحان و گوجه‌فرنگی. از همان‌‌ها که بابا وقتی بچه بودیم در حیاط خانه درست می‌کرد. شادترین خانه‌ی دنیا و شادترین روزهای زندگی. با برنج‌هایی که بوی دود می‌دادند و می‌شد با بوی آنها مست شد. آفتاب روی بنفشه‌ها چرت می‌زد. و ما بچه‌هایی که دور باغچه با دوچرخه‌هایمان بی‌دلیل سر و صدا راه می‌انداختیم. بوق می‌زدیم و گاهی داد و هوار و دعواهای شیرین بچه‌گانه. دنیایمان آن روزها به وسعت همان حیاط آفتابی بود. گاهی وقت‌ها چقدر واقعیت‌ها دور و رویاها به ما نزدیک می‌شوند.

بعضی وقت‌ها گفتن خداحافظ لازم نیست. منظورم این است که خداحافظ گفتن، لحظه را زایل می‌کند. گاهی وقت‌ها ثانیه‌‌ها آنقدر با ارزش‌اند که هر حرفی آنها را چرک می‌کند. بهتر است بی‌حرف و در سکوت برگزار شوند. فقط یک آغوش باز و چند ضربه به پشت رفیقت کفایت می‌کند. همین.

پ.ن. من و بانو سین، جلوی ایستگاه متروی هفت تیر هم را در آغوش گرفتیم و برایمان مهم نبود که امکان دارد جمهوری اسلامی چه بلایی سرمان بیاورد.

روزی ما با هم خواهیم رقصید. روزی که خواهد آمد اما نمی دانم کی. روزی که در دشت‌های سبز پر از پونه‌های وحشی بدویم و بخندیم از ته دل. روزی که صدای تو همه‌ی دالان‌های ساکت قلب من را دیوار به دیوار طی کند. روزی که چرخش دامن چین‌دار قرمز تو، میانه‌ی میدان؛ همه‌ی وسعت نگاه من را سرخ کند. روزی که من در گرمای نگاه جذاب تو چون یخ در چله‌ی تابستان آب شوم. روزی که خواهد آمد اما نمی‌دانم کی. روزی ما با هم خواهیم رقصید.

+ گوش کنید: ور یارم
آهنگساز: ارسلان کامکار
خواننده: صبا کامکار
اجرا: گروه کامکارها

+ سایز بزرگتر را اینجا ببینید. شیراز. سرای مشیر.

دیشب موقع خواب فکر می‌کردم اگر در یک لحظه بشود زمان را متوقف کرد و با یک دستگاه سنجش صوت همه‌ی صداهای آن لحظه را تحلیل کرد، کدام جمله را بیشتر می‌شنویم: فاک یو یا لاو یو؟

بعضی وقت‌ها باید خیلی خوشحال باشیم تکنولوژی آنقدر پیشرفت نکرده تا حقیقت‌های تلخ را به ما مثل فیلم‌های ترسناک در سالن‌های تاریک نشان دهد.

+ "One-two-three-four / Occupation no more"
+ مرگبار ترین حملات اسرائیل علیه فلسطینیان در دو دهه اخیر
+ گروه حماس اجازه خروج مجروحان را برای مداوا در مصر نمی دهد(احمد ابولقیط وزیر خارجه مصر-فایل تصویری)
+ آمریکا: حماس مسئول حوادث غزه است
+ درخواست چپ‌گرايان اسرائيل: حماس را به رسميت بشناسيد
+ كي مي ريزيد ليوان آبتان را پس؟
+ آیا اقدام اسراییل فرقی با نسل‌کشی هیتلر دارد؟
+ AGAINST THE ISRAELI ASSAULT ON GAZA
+ سومین روز حمله به غزه: ۳۰۰ کشته؛ ۱۴۰۰ زخمی
+ مرگ در غزه؛ خاک مرگ بر ما
+ ۲۲۰کشته در یک روز: شدیدترین حمله اسرائیل به غزه در ۴۰ سال اخیر
+ این کودکان هم سهمشان را از زندگی می خواستند!
+ عکس روز: آدم کشی بد است
+ غزه در آتش
+ جناب اوباما یک کلمه حرف زدند یا نه هنوز؟
+ اوضاع غزه از مرز عملیات نظامی گذشته

امروز روز خوبی بود. تمام عصر با قطعه‌ی مریم گذشت. وقتی هم داخل اتاقم نبودم برای گل‌های اتاقم می‌گذاشتم، تا حسابی لذت ببرند از اینکه گل‌های اتاق من هستند. عصر رفتم معلم قدیمی‌ام را دیدم. دلم برایش تنگ شده بود. سر کلاسش نشستم با شاگرد‌های جدیدش و یاد گذشته کردیم. سر شب رفتنم کتابفروشی‌ام مورد علاقه‌ام. چند تا کتاب برداشتم. بار دیگر شهری که دوست می‌داشتم، نادر ابراهیمی و عطر سنبل عطر کاج، جزایری دوما. مامان همیشه به من غر می‌زند که کتاب‌هایی که می‌خری را من در کتابخانه‌ام دارم. اما من یک مرض ناشناخته دارم که دلم می‌خواهد کتاب‌هایم برای خودم باشد.

شب دیت (چه کلمه‌ی فارسی را می‌شود جایگزین دیت یا راندوو کرد؟) داشتم. با خانوم الف. معلوم است که او هنوز بانو نشده است. فردا به سفر لندن می‌رفت و من در آخرین شب ایران بودنش دیدم‌اش. با اینکه کلی کار داشت درخواستم را رد نکرد. او را بعد از سه سال می‌دیدم. عطر سنبل عطر کاج را دوتا خریدم. یکی‌اش برای او بود. امضا کردم بهش دادم. خیلی خوشحال شد. و من خوشحال‌تر که او را شاد کردم. شب، سالگرد ازدواج مامان و بابا بود. جشن گرفتیم و عکس. برایشان A Good Year را گذاشتم تا ببینند. دوستش داشتند. الان دوباره قطعه‌ی مریم را گوش می‌کنم. چقدر خوب است معنی شعر یک قطعه را نفهمی، اما مطمئن باشی هر چه هست، شعر قشنگی باید باشد.